การเล่าเรื่องด้วยภาพให้สวยงามจำใจ บางครั้งเราจำเป็นที่จะต้องรอเสี้ยววินาทีสำคัญ นักท่องเที่ยวหลายต่อหลายคน เดินทางออกไปค้นหามุมเด็ดส่วนตัว แล้วเก็บภาพประทับใจนั้นไว้ หลายคนพลาดโอกาสสำคัญเพราะช่วงเวลาไม่เป็นใจ อีกหลายคนพลาดไปเพราะเตรียมตัวไม่ดีพอ
หลายคนคงคุ้นเคยกับภาพจิตรกรรมฝาผนังอันงดงามอ่อนช้อย ส่วนมากเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับพุทธประวัติและชาดก ถ้าบอกว่าเราจะชวนไปดู “ฮูปแต้ม” คุณนึกออกไหมว่าคืออะไร
ลำปางได้ชื่อว่ามีวัดศิลปะพม่ามากที่สุดในประเทศไทย นับเนื่องจากสมัยรัชกาลที่ 5 เมืองลำปางอันอุดมไปด้วยไม้สักจำนวนมหาศาล เป็นที่หมายปองของบริษัทค้าไม้ต่างชาติซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคมดินแดนต่างๆรอบๆสยามประเทศอยู่ในขณะนั้น ได้เข้ามาขอสัมปทานค้าไม้จากราชสำนักสยามที่กรุงเทพฯ เข้าทำอุตสาหกรรมไม้ในเขตเมืองลำปาง
ปกติยามเมื่อเราท่องเที่ยวไปตามดอยสูงในภาคเหนือ จะพบกลุ่มคนเหล่านี้บนดอยสูง สวมใส่กระโปรงจีบบานพร้อมเสื้อที่มีลายปักต่างๆ อย่างงดงาม แต่เราไม่เคยรู้เลยว่า ตัวกะโปรงนั้นมีงานศิลปะชนิดหนึ่งซ่อนอยู่ นั่นก็คือ “ผ้าเขียนเทียน”
เวลาไปดำน้ำ หลายคนมักจะรู้สึกเหมือนโดนเข็มนับพันเล่มตำ ทำให้เสียบรรยากาศการชมความงามของโลกใต้ทะล จากนั้นก็เริ่มคันบางคนเริ่มมีตุ่มสีแดงขึ้นมาซึ่งเป็นอาการของพิษแตนทะเล
ในยุคสมัยที่เทคโนโลยีไม่เฟื่องฟู คนภูเก็ตสมัยก่อนเดินทางสัญจรทางบกด้วยวิธีลากจูงเช่นใช้ม้าลากเรียก แบ้เชี้ย ใช้คนลากเรียก หล่างเชี้ย แต่เมื่อเวลาเปลี่ยน เครื่องยนต์มาแทนที่แรงงาน เป็นจุดเริ่มต้นของภูมิปัญญาที่ชาวภูเก็ตรู้จักกันดีในชื่อ รถโพถ้อง
ถ้าไปทำบุญตามวัดทางเหนือช่วงสงกรานต์ จะเห็นภาพของแม่อุ๊ยประดับตุงไว้บนพระเจดีย์ทรายที่ชาวบ้านก่อขึ้นร่วมกันให้สวยงาม รู้ไหมว่าสึงเหล่านี้มีความหมาย
เคยไหมเวลาไปเที่ยวภาคเหนือ เราจะเห็นสวนสนภูเขา มีทั้งสนสองใบและสนสามใบ รู้ไหมว่าต้นสนเหล่านี้ทำหน้าที่เป็นนักสร้างผืนป่า จะสร้างอย่างไรต้องไปดู
“ผ้าครามได้ขึ้นชื่อว่า #ราชาแห่งสี เพราะไม่มีสีชนิดใดที่มีความสัมพันธ์กับขนมธรรมเนียมและประเพณี เทียบเท่ากับสีคราม”
คุณจะเชื่อไหมถ้าบอกว่า ที่กลางเมืองราชบุรีเคยมีชายหาดยาวเหยียดให้ชาวบ้านร้านถิ่นลงไปเล่นน้ำพักผ่อนอย่างสบายใจ
